Aftrap 013 013 013 013 013

Geschreven voor de aftrap van het ‘jaar 013′

Al kan het eigenlijk niet meer: Gelukkig Nieuwjaar!
Ik hoop dat ’t een gelukkig Nieuwjaar wordt. Of anders, voor de dichters onder ons, een iets minder teleurstellend Nieuwjaar, of een door drank draaglijk Nieuwjaar. Voor de politici en ambtenaren: Een jaar gewenst gevuld met stempels en wetsvoorstellen! Aan de rest: Een gelukkig Nieuwjaar.

Maar wie weet is gelukkig zijn wel het laatste wat jullie willen en vinden jullie dat maar passé: Geluk. Maakt het jullie verzadigd van lichaam en geest. In dat geval wens ik jullie een iets ongelukkiger Nieuwjaar waarin je kan blijven streven naar dat geluk, als dat je gelukkiger maakt.

Dit is wat ik wens:
Een jaar met enorm veel activiteiten
Een jaar zonder angst.
Een jaar waarin iedereen genoeg te eten heeft.
Een jaar waarin niemand hoeft te concurreren voor z’n hachje.
Een jaar waarin extreem veel moppen worden verteld
Een jaar waarin iedereen oprecht geïnteresseerd is in elkaar. Dat als iemand vraagt “hoe gaat ‘t?” die persoon ook werkelijk het antwoord wil horen.
Een jaar waarin niemand zich achtergebleven voelt en niemand zich buitengesloten.
Een jaar met veel feest!

Dit is wat ik vrees:
Een jaar vol portemonnederigheid
Een jaar waarin alle bezuinigingen goed gepraat worden onder het mom van: “Ach, we zullen het wel verdiend hebben.”
Een jaar waarin de voedselbank weer leeg is.
Een jaar waarin niemand elkaar iets gunt omdat niemand vindt dat hij of zij echt genoeg heeft.
Een jaar met veel ruzie door bovenstaande.
Een jaar waarin we gewend zijn geraakt aan uitspraken van politici, een jaar waarin we onze schouders ophalen.. ach ja.
Een jaar vol ongelukkige passiviteit.
Een jaar waarin veel mensen aan de drank raken.
Een jaar waarin elke dag op de vorige lijkt.

Dit is wat kan, denk ik:
Een jaar waarin we opstaan tegen het gelul.
Een jaar waarin we niet monddood gekletst worden door politici en door negatieve ‘framing.’ Zoals met de kunstenaars is gebeurd: “Van subsidie word je juist minder creatief.” Als je dit dan poogt te pareren ben je óf verwend want hoe DURF je nog geld te verwachten als anderen gebukt gaan onder het eigen risico van de zorgverzekering en als oma geen rollator meer krijgt. De andere optie is dat je overkomt als iemand die dit gevolg van subsidie niet wil erkennen en dus zal je wel geen echt goede kunstenaar zijn: “Die houdt z’n eigen broek toch op?”
Een jaar waarin iedereen samenwerkt.
Een jaar waarin niet alles in economische waarde uitgedrukt hoeft te worden.
Een jaar waarin ‘profileren’ meer inhoudt dan een persberichtje sturen naar het Parool.
Een jaar waarin ‘profileren’ een stom woord gevonden wordt.
Een jaar waarin we inzien dat je samen echt meer kan dan alleen.
Een jaar waarin er zoveel moois te zien is dat iedereen er meer ideeën van krijgt.
Een jaar waarin we inzien dat iets organiseren meer is dan alleen tijdverdrijf, en iets noodzakelijks is.
Een jaar waarin niemand zijn schouders ophaalt en iedereen vecht tegen geklets en onrecht.
Een jaar waarin niemand buitengesloten wordt omdat we inzien dat we allemaal mensen zijn en niemand echt beter is dan een ander, iedereen wel iets kan en iedereen rechten heeft. Bovenal dat iedereen in de schoenen van de ander had kunnen staan.

Een jaar met veel muziek en poëzie en lekker eten en goede wijn. Met katten op de vensterbank, warme kachels en goede gesprekken en feesten waar iedereen kan dansen.

Het ritme van die dans zal onze geesten vervullen met de nieuwe binaire code waar één cijfer aan is toegevoegd. Die binaire code zal ons allen bewegen en vervoeren door het oerwoud van de onzin naar het grote feest waar dit ritme ons beweegt.

Het ritme gaat zo: 013 3 001 3 03 13 0013 013 013 013 013….

Voel je ‘m?

Hop!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>