#BvdT

Ik werd gevraagd om voor de overkoepelende stichting Bibliotheekwerk en stichting Cubiss een nicodijkshoorntje te schrijven tijdens hun symposium over de toekomst van de Bibliotheek op 22 september 2015 te Utrecht.

Omdat ik het richtingsgevoel van een apennootje heb, en teveel op Googlemaps vertrouw, eindigde ik bij de Prinses Christinalaan in de Meern. Ik dacht: ‘wellicht is de Colour Kitchen gewoon een keuken bij iemand thuis.. maar hoe is die profi site dan te verklaren?’
Dan kom ik hier aan en krijg een heerlijk broodje. Een bijeenkomst is meestal net zo goed als de broodjes die er geserveerd worden. Dat belooft veel goeds!

‘De bibliotheek als branche van de toekomst’, daar gaat het over. Thom Verheggen was eerst manager, nu is hij ontmanager.
Hij lijkt me zo’n man waar je geen ruzie mee kan maken, zelfs als je en hekel hebt aan 1.0, 2.0, 3.0-termen. (Die zijn echt te 1.0..)
Thom lijkt een soort bovennatuurlijke ervaring te hebben gehad, en hij kan het overbrengen.
Echter, zijn lezing doet me een beetje denken aan een fragment met Midas Dekkers in een natuurgebied, daarin vertelt hij: ‘Hier wordt heel hard gewerkt om het zo natuurlijk mogelijk te houden.’ Het deed me ook denken aan mensen die houden van spontane dingen maar die wel tot in de puntjes organiseren.
Het ‘ontmanagen’ klinkt nu eenmaal nog steeds als managen maar dan als controlled demolition. Als ik er zo over nadenk heb je vanzelfsprekend iemand nodig die manager is geweest, die weet zichzelf het beste uit te gummen.

Terwijl Paul Cornelissen ons de mooiste metafoor geeft, als hij Barbapapa niet afgespeeld krijgt, denk ik na over de beelden die we te zien krijgen. Schema’s, pijlen, 3.0-woorden die wijzen naar de volgende. Dat soort schemaatjes zie ik vaker, maar echt verhelderend zijn ze zelden.
Twee woorden houden niet meteen verband als er een pijl tussen staat, een baan verandert niet ineens in een ontbaan as je het ‘een aantal rollen’ gaat noemen. Intrinsieke motivatie wordt niet persé beknot door extrinsieke en oude termen worden niet ineens modern als je er 3.0 achter schrijft.
Schema’s, flowcharts en diagrammen zijn een analogie in zichzelf. Ze moeten de werkelijkheid even comprimeren en schematisch weergeven. Maar als de tafelheren en dames over processtappen en competenties spreken dan lijkt het alsof het schema geplakt wordt óp de werkelijkheid en de werkelijkheid zich daar maar naar moet voegen.

In de pauze spreek ik buiten drie Rotterdamse Teammanagers: Loes, Cora en Kiki. Zij vertellen elkaar, in hun Rotterdamste Rotterdams: ‘Ja, maar wij zijn toch al járen bezig met onzichtbaar te werk gaan?’
In de borrelruimte kijk ik om me heen en ja, echt bibliothecaressen. Zoals je ze kent: tikkie ingetogen, belezen en met een mysterieuze blik. Voordat we de donkere theaterzaal weer ingaan besef ik: de perfecte ingrediënten voor een ouderwetse pornoshow: The Naughty Librarian 2.

In die show doet Paul Cornelissen de opening act waarin hij zich tot staafdiagram barbapapaat. Jan Gommer is de spreekstalmeester die op komt lopen, volledig gekleed in zwart glimmend latex en Almelose sekssokk’n. Zijn ogen spuwen vuur want iemand durft te vragen of het zwaar werken is in de bibliotheek, in deze tijd? ‘Niets van dat alles!’ brult Jan.
Op komt het koor van bibliothecaressen, gekleed in niets dan een citaat van Schopenhauer. Ze zingen: fictie bij fictie, Engelse romans bij Engelse romans, jeugdliteratuur.’
Maar daar komt Jos Beks uit de coulissen, vergezeld door veel rook. Hij stampt en briest en als een ware Maarten van Rossem betwijfelt hij: ‘ja maar, dit is zo benepen. De zweep erover! Minder naar binnen gekeerd lijkt me beter.’
Jan wacht geen moment en zwiept de zweep over het toneel, de bibliothecaressen blozen.
De pilotbibliotheken komen in beeld en Miriam Wijers zegt zwoel: ‘nee, proeftuinen. Lekker dichtbij de burger zitten.’
Thom Verheggen komt in Arabisch kostuum en met waterpijp op. Hij zegt: ‘ontburger, ja ik dacht net.. ik zie een paard in de gang.. ergo: iedereen ziet een paard in de gang, ja man!’
Paul barbapapaat zich tot paard en wenkt Jan Gommer. Jan spuwt nu heel veel vuur en roept luid: ‘Statuten! Statuten! Professionele statuten!!’ Waarna Jos zijn professionele lading uitstort over het toneel.
Dan zegt Diane nog: ‘zie! Dit was niet te voorspellen, maar wel te doen!’

Terug naar vandaag. De tweede tafel zit klaar. Hét recept voor oplossingen, bestaat dat? Kan dat wel in complexe situaties?
Het bedenken van stappen vs het in goede banen leiden. Het lineaire vs het non-lineaire. Diane Nijs vertelt over deze twee paradigma’s.
Lastig in deze is dat het non-lineaire niet te voorspellen is, of stiekem toch in een lineair jasje is gestoken. Betreffende het voorbeeld van de rotonde, waar iedereen vrij beweegt en daardoor juist samenwerkt: er is wel degelijk voorspeld hoe men zich vrij gaat bewegen.
Diane zegt nog iets: ‘denk niet dat je de samenleving moet redden.’
Grappig, want ik dacht zelf nog net dat de bieb mij moet redden, omdat ik hoognodig beter moet leren kaartlezen. Kan dat bij de bieb? Ik wil namelijk nooit meer in de Meern terecht komen!
Anders leen ik de zevenmijlslaarzen van Jan Gommer, tien maten groter dan mijn schoenen.
De mooiste schoenen van vandaag waren toch wel van Paul Cornelissen. Die man heeft super hippe groene schoenen aan. Ondanks die hippe schoenen deed Paul mij ontzettend denken aan mijn vader met z’n Iphone. Want wie kijkt er nou teletekst op z’n smartphone?!? Prachtig!

Nu, met de bieb komt het goed. Ik heb net mijn abonnement verlengd en, als ze morgen niet naar jullie willen luisteren, dan stuur je Jan Gommer er maar op af. Zoveel professionele lading kan geen mens weerstaan, zeker niet in bruine puntschoenen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>