Het omgekeerde van verplicht

Op 8 december vroeg de organisatie van de Chris van Faassen vrijwilligerspenning, en de gemeente Breda, mij om een Porcelijntje te schrijven tijdens de uitreiking van de penning in het Chassétheater te Breda. De Chris van Faassen penning wordt elk jaar uitgereikt aan vrijwilligersinitiatieven. Het worden elk jaar drie prijzen uitgereikt: een voor een groep, een voor een individu en een als aanmoedigingsprijs.

Ik wacht en kijk om mij heen aan een tafeltje in de foyer van het Chassé. Langzaamaan druppelen de mensen binnen. Iedereen bestelt stilletjes een kopje koffie, er wordt geknikt en begroet, men kent elkaar hier. Wat meteen opvalt is dat de bezoekers grofweg uit twee groepen lijken te bestaan.
De vrijwilligersorganisaties, herkenbaar aan de ontspannen en vrolijke blikken, veelal losse vesten met-en-zonder-rits, warme losse truien en grapjes op de wc.
De tweede groep: de quasi-ambtelijke heren en dames met soms toch ook die losse vesten maar dan eerder van die vesten waar vrouwen in reclames een warme mok thee bij vasthebben, waarna ze een slok nemen en gelukzalig uit het raam kijken. Andere dames hebben weer iets semi-artistieks aan waarmee ze lijken te willen zeggen: overdag houd ik me aan de regeltjes en ’s avond, na de netwerkborrel, laat ik de teugels varen maar nooit té, te zien aan mijn nimmer schreeuwerige kleine oorbellen of kekke bril.
De heren zijn veelal gekleed in een wollen trui met een kraagje en een broek die zo ‘aah joh’ doet.
De bescheiden houding die iedereen hier lijkt te delen en misschien ook vrijwilliger-eigen is. ‘Aah joh, ’t is niks, doe ik even!’, en dan hier met zo’n typisch vrolijk Brabants hoofd: aah joh!

Ik ontmoet Karen, zij komt bij me zitten, en is van Vrouwen in Beweging. Met de grootste liefde vertelt ze over wat ze doet. Ze komt van Sint-Maarten en heeft daar altijd geleerd om veel te sporten. Ze heeft wedstrijden gezwommen en wil dat ‘in beweging zijn’ graag doorgeven. In Noorderlicht in Breda-Noord wordt elke week een paar keer Zumba gegeven, de sport/dans. Ook hebben ze een Speelotheek voor kinderen en wethouder Miriam Haag komt zelf elke week meedoen met Zumba. Ook organiseren ze zwemmen voor vrouwen ‘want dat sporten’, legt Karen uit ‘geef je over aan je kinderen en vervolgens ook aan de vaders’. Zij richten zich op de normaal misschien wat moeilijker bereikbare vrouwen waar ook het bewegen niet altijd in de cultuur zit.
Er gaat zoveel liefde van Karen uit, dat is vrij indrukwekkend vind ik.
Ze is niet genomineerd maar ze is hier omdat ook deze aanwezigheid een vorm van overbrugging is. Haar mede-vrijwilligers zijn niet zo gewend om bij een bijeenkomst als deze aanwezig te zijn en dus is Karen hier alleen.

Terwijl ik naar haar luister zinkt mijn maag een beetje naar mijn tenen.
Wat een egoïstisch iemand voel ik mij ineens!
Terwijl ik naar de filmpjes van Tiny, Natasja, Patricia, Lieke en Sonny kijk beef ik dat we in onze maatschappij vreselijk veel aandacht schenken aan alles wat zichtbaar is, of zichzelf zichtbaar maakt.
BN’ers kunnen nog geen appel aan een rampgebied schenken zonder dat wij er drie dagen over moeten horen. Terwijl jullie dit jarenlang in relatief kleine kring doen en eigenlijk niks verwachten.
Al 25 jaar wordt hier nu terecht aandacht aan geschonken, door middel van deze penning.
Door de uitreiking van de aanmoedigingsprijs aan Vrijwilligers Buurtkracht 4834 Breda wordt er letterlijk aandacht geschonken aan hetgeen vaak onzichtbaar blijft: stille eenzaamheid, een verstopte hulpvraag. Ik kan niet anders dan glimlachen achterin de zaal en val stil door hoe lief en leuk jullie zijn: een grote familie.

Vrijwillig: het omgekeerde van verplicht. Dat terwijl jullie blijk geven van een enorm plichtsbesef, misschien wel meer dan een willekeurig ander mens, Want jullie vragen bijna niets, misschien wat dankbaarheid.
In deze tijd vol eisen en vanzelfsprekend vinden dat iets je toebehoort, zijn jullie een verademing.
De genomineerde groepen tonen ook die onverwachte huiselijke sfeer, iets gezelligs wat er zó niet had kunnen zijn. Geen gerepareerde kraan, geen voorlichting over brand, geen festival en te weinig weggegeven speelgoed.
Slechts enkele mensen raken een ander, maar enkele mensen doen gewoon. Heel weinig mensen zijn zoals Karen: niet genomineerd maar gewoon aanwezig. Gewoon omdat het belangrijk is.
Ik ga zo naar huis met een heel blij gevoel en met het plichtsbesef dat ik ook meer kan – en moet – doen. Ik neem jullie en Karen mee in mijn gedachten voor als ik wil weten wat echt belangrijk is. Want, zoals in het filmpje werd gezegd: zo af en toe sneuvelt er dan wel een kopje, dát is dan niet meer zo belangrijk.
Op naar de volgende 25 jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>