Lege schappen vullen vrienden

Een wandeling door Tilburg

Kom je net om de hoek kijken,
Uit een andere stad en net uit bed.
Loopt een man je tegemoet,
Schouders ineengedoken en grijs bij de slapen.
Hij kijkt je aan en zegt: “hoi!,” alsof het niets is.

Duiven haast onzichtbaar tussen al het grijs,
De beetjes pikkend tussen de tegels.
Alles wat wij niet moeten.

Bijna de straat uit,
de man kijkt om en zwaait.

Je wandelt verder langs de grote begraafplaats
waar witte beelden je in Italië doen wanen.
Twee grafdelvers.
Ze harken de laatste aarde bijeen en wuiven naar je.

Bakstenen huizen net niet oud of nieuw.
Kleine Maria’s in de muren gemetseld.
Niet los te wrikken.

Bij het station staan rijen mensen,
Ongeduldig.
Matte glasplaten maken de lucht
altijd bewolkt.
Een zwerver met boemerangkaarten.
Je wilt iets tegen hem zeggen.
Je stamelt: “hoi..hallo.”
Hij heeft geen tanden meer.
Je geeft hem een worstenbroodje
Want dan ga je een beetje naar de hemel.

Drukke dagjesmensen.
Djembé-man geeft ritme aan hun loopje.
Toeterend, “kiss & ride” en telefoontjes.

Grote weg over.
Grijze mosselen en zalm worden aangeprezen.
De drukte in.
Hippe mensen in joggingbroek
Vers uit de dansles.
Soms geeft iemand je een knipoog.
Vrouwen winkelend.
Koopjes nemen loopjes met je.

Soep, tassen, taart, schoenen en Hemaworst.
Mensen blij en teleurgesteld.

Art deco glas in lood.
Want zoiets valt jou op.
Oude gebouwen links en rechts.
Kunstgaleries tussen fietsen en fruit.
Als in Frankrijk in de zon.
Terrasje pakken.
Je bestelt bij de ober:
“zou ik een koffie mogen?”
Waarom zeg je dat altijd?
Tuurlijk mag dat!
Koffie op een pleintje.

Kleine straten met gekleurde raamkozijnen.
Stiekem kijk je naar binnen.
Hoge plafonds en een vrouw veegt haar stoep.
Je knikt, zij kijkt en veegt.
Muziek klinkt uit een club.

Je bent bij een groot plein.
Sommigen zitten stil, anderen niet.
Fontein met vele gaten.
Enorme ruimte met hele kleine stroken gras.
Jonge meisjes spelen met hun telefoon.

Dan ben je er, bij het café.
Een bruin café.
De gasten schaken wat en drinken wat.
De deur gaat open.
Iedereen lacht je toe.
Muziek.
Je danst op de tafels.

Tilburg.

Een gedachte over “Lege schappen vullen vrienden

  1. ad haans

    Tja, met die titel weet ik niet goed raad, maar de wandeling door Tilburg trekt me door zijn flitsende documentaire opbouw. In korte raak getypeerde scènes trekt Tilburg aan het oog van de wandelaar voorbij: de groetende man, de pikkende duiven, de beelden (Italië) en de grafdelvers (Shakespeare?) bij de begraafplaats, de gevels van de huizen en de mariabeeldjes erin, het station, de Spoorlaan, de binnenstad en de Heuvel tot en met café Weemoed. De filmische documentaire structuur is verrassend, het taalgebruik is wat gewoontjes en weinig poëtisch.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>