Seconden later zijn wij allerbesten

Zevende sonnet van de Tilburgse sonnettenkrans 2012, aangeboden als gratis boekenweekgeschenk.

Seconden later zijn wij allerbesten.
Hij spreekt alweer van vroeger en van toen,
van: “ weet je nog?” en onze eerste zoen.
Hij koos de mooiste, deelde wat er restte.

Wij lachend om die avond in ’t plantsoen,
de avond in het gras op Tilburg West en
ik kon niet wachten op mijn grootse test en
zag hem mijn liefje van haar goed ontdoen.

Terwijl hij alle mensen om zich rijgt,
zijn nonchalante ‘k-weet-’t-ook-niet-geste,
ben ik diegene die zacht grapt en zwijgt.

Zal ik dan toch de rake waarheid ketsen?
Hem laten zien dat ik hem overstijg?
Ach wat, ik blijf toch altijd de gekwetste.

Een gedachte over “Seconden later zijn wij allerbesten

  1. ad haans

    Een echt sonnet, helemaal volgens de traditionele regelen der kunst: het goede metrum, het goede rijmschema en niet te vergeten de verplichte wending tussen octaaf en sextet. Alles is er. De titel en de identieke eerste regel bestaan uit een wat merkwaardige zin, waaraan je vanuit je taalgevoel het lidwoord ‘de’ wilt toevoegen. Maar als je dat doet, merk je dat het metrum dat niet toestaat. De syntactische afwijking dwingt je om erbij stil te blijven staan en dat is nu precies de bedoeling van de dichter. Je blijft erbij stilstaan, totdat je een oplossing hebt gevonden: ‘wij zijn allerbesten': wij worden in de plotselinge ontmoeting met een drukdoenerige communicator ‘allerbeste’ Esther en weet-ik-wat genoemd. En onmiddellijk begint ie weer over ‘vroeger’. Hij leeft in herinneringen, denkt aan de eerste zoen en aan de vertrouwelijkheid van toen. Maar die vertrouwelijkheid hield geen stand. Hij was een egoïst die altijd het eerst koos en het mooiste koos en voor anderen het minste overliet. Oh, wat was ik onnozel toen, denkt het lyrisch subject, wat was ik ongeduldig en verwachtingsvol en wat werd ik bedrogen toen hij koos voor een ander liefje.
    Ook nu weer is hij de drukke prater en bindt hij alle mensen aan zich en de ik is zacht en stil aanwezig. Ze overweegt om hem op z’n nummer te zetten en hem te laten zien dat ze hem doorziet en minacht, maar ze doet het niet, omdat ze zich dan toch weer de gekwetste zou voelen. Een mooi tragisch gedicht! Heel subtiel gemaakt.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>