Snoozen

Op 29 januari werd ik gevraagd om tijdens de Inspiratiedag van het Startcollege, van de Albeda en Zadkine colleges, een NicoDijkshoorntje te schrijven. Het startcollege is een nieuwe methode en een nieuwe opleiding om jongeren een extra kans te bieden om hun MBO-opleiding af te kunnen ronden, het betreft een opleidingsjaar in zeer basale vaardigheden die noodzakelijk zijn voor hun toekomstige werk. De dag bestond uit lezingen en workshops en vond plaats in het BCN-gebouw in Capelle aan den Ijssel. Later zal ik voor hen, en voor communicatiebureau ‘Het Stormt’ teksten schrijven voor het communicatieboekje en voor het implementeren van deze nieuwe methode.

Ergens in Nederland was er vanochtend een MBO-student waarvan de wekker om zeven uur ging, net als bij mij, en die besloot om nog éven te snoozen, net als ik.
Nu is het niet zo dat de student en ik geen zin hadden, maar het was heel koud in onze kamers en nog acht minuten extra slaap kon toch wel, wat maakte ’t uit.. ach.
Zolang de docent maar niet boos wordt, ah joh, ‘k zie wel!
Maar shit hee! Mij wachtte een leger aan docenten op mijn werk, en ik had geen briefje van mijn ouders.

Het Startcollege; basisvaardigheden voor MBO Niveau-1.
Bij aankomst zien de docenten eruit zoals ik ze ken: veel spijkerbroeken met lerarenschoenen.
Het thema: inspireren en delen. Peter Loonen legt uit: ‘We moeten ons laten inspireren, laten we dat beloven en die belofte waarmaken.’ Dan zegt Peter: ‘De uitkomst van vandaag moet zijn dat we het elke dag een beetje beter doen.’
Ok, dus ik moet geïnspireerd raken en ik moet het morgen al beter doen.
Een man achter me zit hard te zuchten, hij voelt de bui al hangen.
Dan is daar ineens Yvonne van Sark, als zonnevrouw in het grijze BCN-gebouw.
Yvonne lijkt zo’n vrouw die, als haar zoons geen zin hebben, zacht neuriet in het huis, hen een plak ontbijtkoek geeft en zegt: ‘Valt wel mee, hup!’ Onmiddellijk beginnen haar zoons Franse woordjes te stampen. Yvonne vertelt: ‘Intrinsieke motivatie vs extrinsieke motivatie. Deze kunnen niet zomaar bij elkaar opgeteld worden, want, zo blijkt uit een onderzoek: belonen werkt en het plots niet meer belonen werkt averechts.
Minder belonen betekent minder motivatie. Dit alles klinkt als een combinatie van ouderwets conditioneren en ‘positive reinforcement’, dat met dat niet straffen en alleen maar belonen bij goed gedrag. De hedendaagse opvoedkundige methode, waar laatst nog van bleek dat het, hoewel een lucratief model, niet echt wetenschappelijk aantoonbaar effectief is. Maar vooruit, Yvonne heeft een punt: middels de extrinsieke motivatie kun je de intrinsieke motivatie aanwakkeren. Aan de andere kant, dacht ik: hoezo?? Hoezo is dat de taak van de docent? Je bent toch geen verkoper van je eigen vak? ‘Een mens moet toch leven, geld verdienen en aan de slag?’ –Merkt de ouwe knar in mij op: ‘Je maakt maar zin, anders pech!’
Of zitten we, met alle extrinsieke motivatie in een existentiële crisis?
Dan zit ik bij de workshop van Ineke Veerkamp. Haar kleurenvest representeert de kleuren die ze wil representeren. Ik denk na over de zuchtende man in het begin en vraag me af of er ooit, in de geschiedenis der mensheid, één docent is geweest die uitkeek naar de nieuwe ontwikkelingen in het onderwijs? Één man reageert op de naam ‘Twitter’ alsof het de naam van zijn schoonmoeder betreft. Ineens hoor ik iets wat mij verbaast: ‘stagair bij de Albert Heijn’ en ‘assistent van de bediening in een restaurant.’
WAT??
Ik besef ineens hoe weinig ik van dit onderwerp weet. Iemand die de bediening assisteert.. wie is dat dan?
Ik werkte vroeger in een restaurant en had geen assistent, het was gewoon een lollig bijbaantje, voor even.
Ik besef hoe arrogant dit klinkt.
Ik ken helemaal niemand die MBO doet of heeft gedaan, misschien één iemand..?
Mijn vrienden studeren aan de Universiteit, doen vaak meerdere studies en vinden amper een baan. Is het zo’n andere wereld? Nou ja.. mijn vrienden en medestudenten hebben twee masters afgerond en moeten een onbetaalde stageplek aannemen of een trainee-ship. Sommigen kunnen overigens wel een cursus op tijd komen gebruiken en ik ook wel, vooral als het koud is.
Maar.. en dan.. dus.. hoe gaat het leven verder van die leerlingen? Ze moeten zich de 21st century skills eigen maken, want vaste banen zullen uitsterven, de arbeider zou ophouden te bestaan en het concept ‘baas’ zal oplossen in het niets. De fijne ambtelijke baantjes met zekerheid en werktijden tot vijf uur klinken mij al een tikkie ouderwets in de oren.
Jongeren moeten zelf nadenken, autonoom zijn, zoals Yvonne als zei.
Maar, als die jongeren niet weten hoe je je behoort te gedragen op het werk, hoe kunnen ze dan ooit creatieve, autonome en flexibele volwassenen worden? Of ben ik nu te pessimistisch?
Dan in de lunchpauze (zonder bel!): kroketten, koffie en verhalen van een jonge vrouw die vertelt dat ze, sinds ze kinderen heeft, liever all-inclusive vakanties boekt en niet langer backpackt door Zuid-Oost Azië.
Er wordt van jullie verwacht dat jullie all-inclusive docenten zijn. Jullie moeten de studenten motiveren om zichzelf te motiveren, jullie voeden hen half op en jullie zijn in veel gevallen hun laatste kans, zo leer ik van John. John was eerst gymnastiekleraar en nu werkt hij in de kaders van het onderwijs. Hij draagt de leraarste schoenen van vandaag.
Van jullie wordt zoveel verwacht om van jongeren functionerende mensen te maken, het is een enorme taak.
Dat brengt mij bij de workshop van Luc van Hecke: mindfulness en openheid van geest.
Luc doet vrij academisch aan, het zit ‘m in ’t kapsel en brilletje. Een leesbril om zijn nek met aan elke kant één glas. De bril is momenteel ontkoppeld, één glas leeg, één glas full, met een magneetje ertussen voor de energie.
Goed, maar het is wel zinnig in een te hectisch schema. Je moet kunnen ontspannen en om kunnen gaan met een stuiterende klas zonder teveel ergernis.
Ik hoop dat de student die vanochtend, net als ik, nog even op de snoozeknop drukte nu na de pauze op school naar de les is gegaan of naar de stage. Daar schijnt een kloof te zitten: de onderwijs-praktijkkloof.
De bedrijven hebben geen posities voor de leerlingen. Maar waarom is de opleiding er dan? Of gaat het om een soort moderne Melkertbanen?
De woorden die op de PowerPointpresentaties te lezen zijn vandaag doen in elk geval alsof dat wel zo is.
Een greep:
-Gerealloceerd
-Kennisconstructie
-Doelrealisatie
-Werkplekleren
-Laagdrempelige incidentmethode
-Hybride leeromgeving

Taalspel of poëzie?

In elke workshop hoor ik iets nieuws over een volledig nieuw onderwerp, voor mij. Maar er zijn ook patronen en archetypes te ontwaren.
In elke workshop zijn er twee a drie mensen die vertellen dat de workshop leuk en aardig is, maar dat op hún school de situatie toch echt zo is dat ze hier niet eens aan toekomen. Ik noem hen de ‘Nee hoor→bewijs!’-types.
Dit type geeft voorbeelden vanuit hun school en ervaring om hun mening te staven dat wat de workshopleider zegt echt dus niet zo werkt/kan/is, want kijk→één bewijs!
’t Is net alsof ze denken dat de workshopleiders hen wat opleggen. Ach.. klagen is ook lekker.
Dit type ligt dichtbij het type wat zegt: ‘Protocollen? Daar heb ik niks mee.’- met een soort ‘ik kom uit de praktijk dus jij weet dit niet zoals ik’-houding.
Dan is er nog het: ‘Wat?? Jouw methode past niet op die van mij?? Maar.. maar maar.. dan heb jij dus ongelijk!’-type.
En er is natuurlijk het volgende type: ‘Oh maar eh.. ik hou gewoon van praten in tegenstelling tot typen, en eh, die moderne snufjes, daar geloof ik niet in hoor! Dit type schudt z’n hoofd en lacht even een opmerking naar de buurman met een blik van: ‘Ik doe ’t gewoon op mijn manier, doe ‘k al jaren!’
Dit type doet mij nog het meeste denken aan de man die gevraagd worden naar zijn skills als minnaar en dan antwoordt: ‘Nooit klachten gehad’ en daar dan trots bij kijkt.
De tekst in de ballonnetjes boven onze hoofden is toch wel: ‘Nou, valt nog te bezien!’
Deze archetypes, en eigenlijk iedereen en vooral ik ook moeten naar Yvonne van Sark.
Zij straalt de motivatie in de mensen, lijkt nooit te oordelen, is de hele dag vrolijk én ze is beeldschoon.
Nee.. daar kan ik niet tegenop, zij snoozt ’s ochtends niet natuurlijk. Iedereen die zij motiveert stopt acuut met snoozen.
Wat nu? Peter introduceerde mij vandaag met de opmerking dat ik wellicht een app zou maken. Geen idee maar ik wil er best een bedenken. Als we nu een app bouwen waarbij het verkeer/ de file/ vertraging/ loopafstand gekoppeld wordt aan de wekker en de snooze-mogelijkheid. Nouja, Yvonne is die app, Luc is die app.
Jullie zijn dat zelf: de anti-snooze app!

Een gedachte over “Snoozen

  1. Nathalie

    Na de lunch (en gezwam over all inclusive) heb je me verrast met een geweldig scherp verhaal vol humor, bedankt! En succes met, ik wens je, een prachtige carrière!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>