Uniform

Door Polis, de studievereniging van Organisatiewetenschap aan de Universiteit van Tilburg, ben ik gevraagd om twee Nico Dijkshoorntjes te schrijven voor hun symposium over reputatiemanagement. De dagvoorzitter was Richard Koopman en de sprekers waren drie communicatieadviseurs van verschillende bedrijven: Gerjan Vasse van de NS, Debbie de Wagenaar van de McDonald’s en Doekle Terpstra, CEO van Hogeschool InHolland.
Dit is de eerste tekst van de dag:

Wat meteen opvalt bij binnenkomst is dat iedereen sober gekleed is. De heren in overhemd, jasje en nette broek. De dames overwegend in het zwart of in een crèmekleurige bloed. Geen van de jongens heeft lang haar, de meisjes allemaal wel. Ik studeer filosofie en daar ben ik vaak één van de netst geklede studenten. In deze zaal lijkt sprake te zijn van een onbedoeld uniform, niet gek natuurlijk: in de organisatie waar jullie later werken of die jullie zullen oprichten word je geacht deze kleding te dragen. Niet te opvallend of schreeuwerig, passend in het idee dat je werkt voor een organisatie met mensen en dat het niet gaat om je persoonlijke voorkeuren maar om het denken binnen die organisatie. Goed, maar als je Richard Koopman dan hoort spreken en hij vertelt over hoe een organisatie een reflectie is van ons brein en onze persoonlijkheid, en hij zegt dat er een dubbelheid tussen morele waarden en ons handelen bestaat, met als voorbeeld het doorschuiven van verantwoordelijk zoals bij verzekeringen met woekerpolissen, dan kun je de vraag stellen of je wel aangemoedigd moet worden om je te voegen naar een intern waardesysteem, een organisatie of een kledingcode. De vragen-app, die tussendoor de studenten in de zaal moet bevragen en peilen, is opmerkelijk omdat de ‘questions’ eerder stellingen zijn. Je hebt telkens drie keuzes. ‘Sja.. de app vroeg het mij, kan ik ook niks aan doen.’ De Fibonaccireeks van Richard Koopman: fractals. Een bloemkool is een fractal en een slakkenhuis is een fractal. Het begint bij een idee, een basis, een onderkant, dat heeft een fractal niet. Aan de onderkant van de, overigens opvallend knappe, dames in de zaal zitten heftige hoge hakken. Zouden ze al spijt en pijn hebben van de schoenenkeuze? Wie mooi wil zijn moet pijn lijden. Hoort dat ook bij de code, of is het hetgeen je net onderscheid naar buiten toe, het enige extra sieraad? Of is het de manier om geëmancipeerd en tegen de zeven hoofdzonden van Richard Koopman in, de mannen recht in de ogen te kunnen kijken? Korte rokjes en hoge hakken. Het is maar goed dat de benen verborgen worden door de grote bureaus in de zaal, anders zouden de mannen zich niet kunnen concentreren denk ik. Die bureaus managen de reputatie voor eventjes. Iemand die zelf geen reputatiemanagement nodig heeft is Gerjan Vasse, de verantwoordelijke voor de communicatie op o.a. Twitter van de NS. Deze man is zó aardig, althans dat lijkt in elk geval zo, wie weet managet hij zijn reputatie zeer geslaagd, maar ik ga ervan uit dat hij echt aardig is. Ik denk dat hij zelfs bovenop een trein in een James Bondscène nog terug zou twitteren over een vierkant wiel bij Enschede. “Natuurlijk harstikke vervelend voor u”, typt hij terwijl hij een overvaller van de trein af probeert te duwen. “Download deze app anders, super handig”, stuurt hij terwijl hij van de trein af saltoot. “Hier, een gele piramide met woorden erin, staat corporate op een powerpointslide, dat managet de reputatie wel”, roept hij terwijl hij eigenhandig de trein tot stilstand sleept.
“Zo, pittige dag hoor”, zegt Gerjan dan, en hij fluit naar huis met een weeïg kaasbroodje van de Kiosk in zijn linkerhand.
Richard Koopman haalde het voorbeeld aan van de Eskimo’s (Inuit) die meer dan 50 woorden zouden hebben voor sneeuw, dit is overigens al debunked, het schijnt meer te zijn zoals wij ook ‘poedersneeuw’ ‘hagel’ ‘natte sneeuw’ etc. gebruiken voor bevroren water dat uit de lucht valt. Hoeveel woorden zouden studenten hebben voor de koffie op de Universiteit van Tilburg? Die kan wel wat reputatiemanagement gebruiken. Het is a: noodzakelijk op het te drinken, b: onvergeeflijk, c: ronduit gevaarlijk voor de gezondheid, d: anders namelijk. “Ja”, zegt de communicatiemevrouw van de Uvt dan. “Douwe Egberts heeft gewoon goedkope apparaten, heb ik niet bepaald hoor, nee nee.” Wellicht heeft die ene aandeelhouder waar de NS en Gerjan ab-so-luut niks aan kunnen doen en veranderen er iets mee te maken. Ik pak toch maar een klein kopje koffie, op onze gezondheid en helderheid van geest dan. Proost!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.